παρατηρητες πουλιων

   

 σ ακολουθω.  ο  δρομος που με μεγαλωσε. ανεμομυλοι και οι φιλοι μου. χανομαι στο φιλι σου οπως ο γκοντζο στο φϊαρ εντ λοουθινγκ. μαζι σου συνειδητοποιω μια μεγαλη παραγματικοτητα: ειμαι ελευθερος μεσα στο συμπαν και η πιστη ειναι ολοδικη μου. δημιουργημα μου. κτηση. σαν το φτερο του λιμοσα στα μαλια του ινδιανου. ελευθερος ρε. οι παρατηρητες πουλιων να σπαζουν τους πανακριβους φακους. χιλια κομματια να αναβει φωτιες με το γυαλι και το φως ο πιπ στην παραλια. με το φως καταλαβες την ελευθερια. λιμπερταδ ομπρε. εισαι μονος και εισαι με αλλους βαζει τα γραμματα στη σειρα ο μαχφουζ στους ψιθυρους της τρελλας. βαζει τις λεξεις στη σειρα ο παπαδιαμαντης. πως να το εξηγησω διαφορετικα δε γινεται. αφηνω εναν παραλληλισμο στο δρομο με τους ανεμομυλους και το βρισκει ο παιδικος μου εαυτος. τον επεξεργαζεται οπως τη γυαλινη σφαιρα του μαυρου θιασου σαν τιποτε αλλο στον κοσμο αυτο και ισως και τον αλλο. οι φιλοι προχωρουν χωρις εγνοιες να συναντησουν τους νομους της απατης. ξεχνιεμαι και χανω το δρομο μου. επιστρεφω πισω προς τους νομους των ονειρων. μουσικη. το μπλε σου δωματιο. αγιοφαραγγο. δρομοι των χαμενων παιδιων. της αγαπης η θαλασσα στα σκαλια των ασπρισμενων μου τοιχων. ειμαι νησι. εισαι πελαγος. τα πουλια της θαλασσας που χαν ταξιδεψει με του καββαδια το καραβι τα προλαβαινεις με ενα μονο βλεμμα. ριχνεις τη σφαιρα μεσα στον ουρανο. χιλια κομματια. το γυαλι της να ματωσει το γυμνο σου ποδι στην ερημη παραλια με τον επομενο σου ερωτα. φτερουγισμα/     

μικρος οδηγος για την ευτυχια

υπαρχει μια παλια συμβουλη για να αντιμετωπισεις το φοβο* χορεψε

μικρος οδηγος για την ευτυχια

on the day of the race, as i run those very streets, will i be able to enjoy this autumn in New York? or will i be to preoccupied?i won't know until i actually start running.if there is one hard and fast rule about marathons, it's that.


Haruki Murakami "What I talk about when I talk about running".

δυτης

κρατωντας την ανασα του μεσα στο βυθο του ασυνειδητου. ονειρο μεσα στη πατριδα του το παιδι που ημουν. μια προσευχη απο αισθησεις. ψαχνοντας το νομο που με γεννησε. κανενας. ψηλαφοντας το αγνωστο με γυμνα χερια. ακολουθωντας τα νευρα των φυλλων ο δρομος που εμαθε μεσα στο μεγαλο δασος. απο την επιφανεια του ονειρου κοιταζω το δυτη μες στο βαθυ σκοταδι οσο αντεχει ο αερας των πνευμονων μου. με τοση επιμονη οι αργες του κινησεις αφηνουν πισω μια πορεια που εξαφανιζεται στον καθρεφτη του εναστρου ουρανου. χωρις να το ξερει περνα μεσα απο τη μεγαλη αρκτο. κλεινω τα ματια και διασχιζω τις πολεις με τα μεγαλα ποταμια. ο ταγος. γκουανταλκιβιρ. η δυτικη οχθη. μυστικοι κηποι στο νησι της μαργαριτας.

παραλογισμοι του γερου με τα γαλαζια ματια

ζυραννα τα δακτυλα σου αγγιζουν την ανασα μου στην ακρη της νυχτας. απο τα ανθη του κηπου που μπλεκτηκαν με τα μαλλια σου γευονται των μελισσων οι αδενες. να ναι το κοσμου η μονη βαθυτερη αναγκη η αγαπη και του νερου η γαληνια επιφανεια και το πρασινο βαθος. αυτοι που πανε για τον πολεμο και οι αλλοι για την αρρωστια και το μενος για τους αλλους και γιατι τοση αδικια θεε του ακοσμου.τι να ξερεις εσυ απο αιμα. δεν εχουν σπιτι τα ματια σου ενα καταφυγιο να χαρουν του κοσμου τα ατελιωτα θαυματα. κ οσων δεν εχουν σπιτι τα ματια τους ταξιδεουν μεσα στο συμπαν τα βλεματα τους γυρευοντας το αλλο. μεσα κ μεταξυ και στο εσωτερικο του αγαπημενου σου φορεματος να κρυβεις τη λεξη από το ποιημα ή να ναι ελευθερη με τα δελφινια στο ταξιδι για του καλοκαιριου την αλλη γη. νοημα με λεξεις ή με αφη ή με του ειδωλου σου το φως πανω στον καθρεφτη να κτιζεις την ζωη σου; μερα με την μερα και με κομματια του χρονου και γυψο τα καλοκαιρινα απογευματα στα νησια. σαν του δραπετη το ζαλισμενο βημα και κατω απο το ρουχο του σφιχταγκαλιασμενη να σερνει τη λεξη απο την μανα του ή να ναι ελευθερη με των γκνου την αγρια πορεια μες στις αχανεις εκτασεις; ενας ναος αφημενος στην ακρη του κοσμου για αυτους που τολμησαν και για τους εραστες. αν εισαι ετοιμος να δεις θα πιστεψεις, αν εισαι ετοιμος να νιωσεις δεν θα σου χρειαστουν αποκρυφισμοι και θρησκεια. να μαθεις χωρις φοβο ‘να γευεσαι το μελι απο το τσεκουρι ‘ δεν είναι ευκολο. και κατω από του αγιου το ρασο σαν αγκαθι να ναι η τελευταια ερωτικη λεξη ή να ναι ελευθερη μες στων εξομολογητηριων το σκοταδι; αγιος να ναι ο εραστης, αγιος αυτος που τολμησε. αγιος αγραμματος. αγιος εργατης. αγιος μονος. αγιος γερος.αγιος ασθενης. αγιος μεταναστης. αγιος παιδι. αγιος εγκλωβισμενος. αγιος ζιλ-σκοτ-χερον. (γκινσπερκ). μπορει και να ναι τα ονειρα του μεξικου, οι μεγαλες πλατειες. η συναντηση, οι πρωτες λεξεις ερχονται παντα μετα απο ενα χαμογελο. οικειοτητα. τι αξιζει; οσα σκεφτεσαι κοιτωντας το φεγγαρι..

Κρυμμενες μικρες μπαλαρινες μεσα σε βαθια μυστικα νερα των ονειρων σου

τη μερα που ηρθε ο λεναρντ το φως επαιζε μεσα στους φακους μιας πολαροιντ παιχνιδια με τη μνημη. θελοντας να περασει μεσα στο μεταξενιο πεπλο μιας γλυκιας αναμνησης εσπρωξε απαλα τη παλια πορτα οπως αγγιζε καποτε τις βλεφαριδες της αλικης ή οπως κοιτουσε θυμωμενος οταν ηταν παιδι. ο ηχος της ξυλινης κουρασμενης κατασκευης ηταν ενας μικρος αναστεναγμος των παιδιων πριν παραδοθουν στο πρωτο τους ονειρο και ο ηχος απο τις αρθρωσεις των χεριων του ξυλουργου της. απο τα γυμνα του ποδια πανω στο πατωμα σκορπιστικαν κοκκοι αμμου απο την παραλια που μαζεψε για πρωτη φορα κοχυλια και ακουστηκαν για μια στιγμη οι κραυγες των γλαρων απο το πρωτο του ταξιδι. εκλεισε πισω του τις φωνες των φιλων του που εφευγαν για το μερος που οι κυνηγοι ελεγαν ‘ματι του ανθρωπου’. περπατουσε μεσα σε ενα σπιτι γνωριμο με μια προσμονη για κατι πρωτογνωρο. ηταν αγνωστος μεσα σε αισθησεις και πραγματα. τοποθετημενοι στα ραφια και τη παλια βιβλιοθηκη οι παιδικοι του φοβοι, αλλοι εξημερωμενοι απο τα αγγιγματα αγαπημενων προσωπων και αλλοι κατεσταλμενοι με κοπο απο μια παλη αεναη. το προσωπο του στον θολο καθρεφτη της μητερας του σαν κυνηγημενου παιδιου που μολις εχει ξεφυγει απο τον κινδυνο. τα βηματα του ησυχα σαν μες στου νερου τους υποκωφους ηχους ακολουθωντας του ψαριου την κινηση με τη μνημη του ασημενιου της δερματος στα δαχτυλα. η γευση απο το αλατι στις γωνιες των χειλιων της. η σκια της μεδουσας μπροστα απο τη διαθλαση του φωτος του κοσμου πανω απο την ισαλο γραμμη. ειναι του ονειρου το ονειρο, το πισω του καθρεφτη απο τους μυθους των παλιων μυθιστοριογραφων με τα καθαρα αφοβα βλεμματα. ειναι καιρος να αποφασισεις ποιος εισαι και ποιος σε εφερε σε ενα κοσμο που κανει κυκλους γυρω απο το φως, που γυρω του κανει κυκλους η σεληνη, που μεσα του η θαλασσα ειναι φωτια..

*

αυτες οι περιπετειες της ψυχης ή του δρομου

εχουν τη δυναμη απο τη ματια του λυκου

Ρινγκ

στην αρχη το εκανα απο αφελεια και φοβο. οπως τα βλεπω ομως τωρα τα πραματα δεχομουν τα παντα γιατι ημουν αφελης. καθε ακυρο χτυπημα, χτυπηματα που δεν ειδε ο διαιτητης και χτυπηματα που εκανε πως δεν ειδε, χτυπηματα κατω απο τη ζωνη, στα αρχιδια , στα γονατα, στους αστραγαλους πατηματα, ξενυχιασματα, φτυσιμο στα μουτρα, μες στα ματια. δεχομουν τα παντα, καποτε ελεγα πως αυτο του ξεφυγε και καποτε πως δεν το θελε, καποτε πως το φερε η δινη του αγωνα και αλλοτε πως δεν θα μπορουσε να ειχε κανει κ αλλιως αν τον ειχα στριμωξει, αν εβλεπε πως θα χανε τον αγωνα, αν τα ματια ειχαν γεμισει αιμα και οιδημα. δεχομουν και δικαιολογουσα τα αδικαιολογητα, τα πονηρα, τα κακιασμενα και ας μην τα κανα εγω, ας μην ανταπαντουσα, ας εχανα στο τελος με τσακισμενα πλευρα και μωλωπισμενες κνημες. υστερα ωριμαζα με στις αρενες. μεγαλωνα. πριν τον αγωνα ενιωθα πια μες στις φλεβες και τις μηνιγγες μονο την αδρεναλινη της προσμονης του αγωνα και οχι το φοβο του αγνωστου, της ηττας ή του πονου. ειχα στον ουρανισκο τη γευση του αιματος και οχι τον πονο του χτυπηματος και τοτε θαρρω πως ακομα τα δεχομουν τα αδικα και τα παρανομα γροθοκοπηματα και αγκωνιες γιατι πιστευα στον δικαιο αγωνα. αυτο που λεγε ο πατερας μου μες στον πονο και την αδικια, μες τις ταπεινωσεις φαινεται ο δικαιος. κι αν εφευγα παραπαιωντας και θολος από τις αιμορραγιες ειχα μεσα μου μια ευχαριστηση πως δεν αδικισα κανενα. και σκεφτομουν πως και αλλοι κιντυνεψαν να χασουν τη ζωη τους κι αλλοι την εχασαν για να παραμεινουν δικαιοι ή γιατι παλεψαν για το δικαιο του αλλουνου ή το δικο τους. και τι νοημα να χει ο κοσμος αν δεν υπηρχε δικαιοσυνη; αν με του ζωου τα ενστικτα σφαζομασταν και αλληλοσπαραζομασταν. τωρα που φευγω απο το ρινγκ ενας παλιος μποξερ και παλαιστης, ενας σκυλος γερασμενος, αχρειαστος και σαραβαλιασμενος. τωρα που θα φυγω ορθιος ή ξαπλωμενος απο την αρενα, ξερω πια καλα μεσα μου, κι ας ειναι οεγκεφαλος ανεπιστρεφα τραυματισμενος, ποιος ειμαι και με ποια υλικα την εχω φτιαξει την ζωη μου. κι ακομα τα δεχομαι τα πισομαχαιρωματα, πιο καλα τα δεχομαι. δεν εχω πια ψευδαισθηση, και δεν εχω φοβο, δεν εχω μες στα σωθικα παρα τα αιματωματα και τον ταλαιπωρημενο σπληνα καμια απογοητευση, κανενα μισος και ουτε κομπους στο στομαχι. κοιταζω ελευθερα και κοιταζω βαθια. κοιταζω ελευθερα και κοιταζω βαθια του αντιπαλου μου τα ματια. κοιταζω ελευθερα και κοιταζω βαθια του αντιπαλου μου τα ματια σαν να ναι τα δικα μου. και δεν ειναι πια ουτε της δικαιοσυνης το αισθημα που κανει τα τρανταγματα στα κοκαλα και τις κλειδωσεις των ανομων χτυπηματων ευχαριστα. δεν ειναι αυτο που τα κανει καλοδεχουμενα παρα η συμπονια και ισως και η αγαπη για τον αντιπαλο. αυτον που φανηκε αδυνατος για μια στιγμη, που εχασε τα βηματα για ενα δευτερολεπτο,την βαση του στο παλκο, που κλονιστικε η πιστη του στη δυναμη της αριστερης ή της δεξιας του γροθιας, που εσπασε η αμυνα του, που του φανηκε ο πονος αβασταχτος, το τσουξιμο στα ματια σαν απο οξυ ή του ρινγκ χωρις διαφυγη στενος σαν φυλακης ο χωρος. πιο καλα τα δεχομαι τωρα πια, και πιο γλυκα ειναι της απελπισιας αυτα τα χτυπηματα, της αδικιας, της πονηριας, της κακοηθειας. πιο καλα τα δεχομαι απο αγαπη για αυτον που μου χαριζει τον μονο αγωνα που ξερω, τον μονο χορο, την μοναδικη παρασταση. και δεν εχουν πια οι νικες αξια, αυτο που για αλλους ειναι δοξα και αλλους καριερα, μπροστα στης ηττας ακουγοντας μισολιποθυμος την αντιστροφη μετρηση ξεροντας πως ακομα και αν δεν εκανες πολλα, ακομα και αν ειναι η μνημη διαλειπουσα και κατακερματισμενη εχεις μαθει να ναι το σωμα σου σκληρο απο τις επουλωμενες και ανοιχτες πληγες, η καρδια σου αφοβη σαν του θηριου και η ψυχη σου ετοιμη τα παντα να αγαπησει ..

παραλια

βραδιαζει στην παραλια και μεσα στα χρωματα του ηλιου που βυθιζεται γεννιεται το τοπιο του ονειρου τους. τα γυμνα τους ποδια στην αμμο οι ανασες τους στον αερα το μελαχρινο τους δερμα μεσα στις μωβ αποχρωσεις.

οπου υπαρχει θαλασσα ειναι βυθος με μουσικη απο κοραλια και αρχαια οργανα ειναι των σωματων τα μυστικα που αναδυονται σαν εκπνοες με χρυσες και αργυρες φυσαλιδες στην επιφανεια. αναποδα ο κοσμος τα μεσα εξω οι ψυχες αληθειες τα βλεματα.

το νησι σου η τηλος και μεσα σου η καλυμνος. των σφουγγαραδων την βαθεια εισπνοη πριν την καταδυση μετρας με κτυπους της καρδιας σου και αυτοι εσπερους, πορφυρους και ματια της παναγιας για καθε σου δακρυ σου χαριζουν.

μικρος οδηγος για την ευτυχια

τελευταια παραγραφος



"The Sea" John Banville

ακτημονες

με των χεριων του τις ρωγμες και του μετωπου του τις ρυτιδες σε πλησιαζει μεσα απο το φως ενος καλοκαιριου που δεν θα ξεχασει και δεν θα εξομολογηθει ποτε και σου φαινεται νεος σαν απο το παιχνιδι να ερχεται μισοκλεινεις τα ματια για να διακρινεις. με των χεριων του τις ρωγμες και του μετωπου του τις ρυτιδες κοντα σου σκυβει και σου μιλα για το ονειρο και σου μιλα για την αγαπη και σου μιλα για τα παιδια που γινονται αντρες και σου λεει πως αυτο το σπιτι το εχτισα για σενα. υστερα φευγουν τα πουλια οπως σε ενα μυθιστορημα παλιο και στις πλατειες της λισαβονας και τον ακους να σου μιλα και τον βλεπεις να φευγει και τον ακους του ονειρου τις λεξεις να μιλα για το πως κτιζονται τα σπιτια και τον βλεπεις να φευγει σε ενα δρομο που χανεται μεσα στου καλοκαιριου το φως και σε κατασκευες απο ξεραμενα κλαδια και δακρυα και μακρινες ελπιδες γεματες δρομους και πιστη και ερωτευμενα φιλια και αγαπη για τα σκοτεινα δαση και τις περιπετειες και το κυβισμο της μοτοσυκλετας και κατι στιχους παλιους ξεθωριασμενους και για την ελευθερια ετσι γενικα ως αισθημα ή ως θλιψη και πιο ειδικα οπως τοτε που εχτιζε σπιτια στις ερημους στις θαλασσες στις πολεις στα ονειρα στου ποτε τις κρυμμενες πλατειες στου παντοτε την πληγωμενη καρδια στου τιποτα τον ψευτικο χρυσο στις ακτες που τις χωριζουν οι θαλασσες των μεγαλων ταξιδιων στου ουρλιαχτου τα λογια και στους ψιθυρους των εραστων σε οσους εζησαν της εμπιστοσυνης το δεσιμο με εναν αλλο και εδωσαν το χερι ή του μυστικου τους το καλοζυγισμενο βαρος. ετσι σου μιλα για να μην σου κοβονται τα ποδια οταν προκειται να ζησεις ή της αποφασης να τα πεταξεις ολα οταν ερθει η στιγμη να παρεις. ετσι σου μιλα πως η καλοσυνη δεν ειναι φοβος οταν το φοβο μαθεις να κοιτας στα ματια και πως η μονη πιστη ειναι η αγαπη. .

εκεινο το βραδυ ανεβαινε η θαλασσα μεχρι τα γαλαζια σου ματια

εκεινο το βραδυ ανεβαινε η θαλασσα μεχρι τα γαλαζια σου ματια. θα σε αγαπα σαν δελφινι, η μοιρασμενη σου σκεψη αναμεσα σε μια πατριδα απο σπασμενα ποιηματα και μια γευση αλμυρη ενος φιλιου χαμενου. τις μεγαλες τρικυμιες αναμεσα στα ποδια της αναζητας πατωντας μαλακα πανω στην αμμο να μην αφησεις ιχνη. απο το βαθος προς την επιφανεια και απο τον ουρανο μεχρι τους κρατηρες των ηφαιστειων οι σπασμενοι χαρταετοι ειναι ακομα δεμενοι με τα ιδια νηματα, οσο προσπαθεις να τα ξεμπλεξεις τοσο περισσοτερο τυλιγεσαι απο μια ζεστη ενος κορμιου που μες στους αιωνες πολεμα να νικησει το βαθυ σκοταδι ματαια. οσο δεν τα καταφερνει τοσο περισσοτερο αγαπα τις εκκρισεις/αισθησεις που του αφηνει στα χερια το σπασιμο των στημονων των λουλουδιων,το τεντωμενο νημα ενος χαρταετου που ταλαντευεται στον αερα,το γαληνιο νερο μεσα στη μεση της θαλασσας, τα λαγονια κ οι γωνιες των χειλιων σου, επουλομενες πληγες απο παιδικες περιπετειες. και ο χρονος εχει χαλασει το νημα γυρω απο τον καρπο σου, το πετας σε σκοτεινο πηγαδι και μεχρι να συναντησει το νερο, ολα αυτα που εζησες και δεν μπορεσες να πεις γινονται ξανα απο την αρχη τους, τυλιγμενα με τον ομφαλιο λωρο. χωρις να ξερεις των πηγαδιων το βαθος, αρνεισαι να μετρας το χρονο με μηχανισμους απο γραναζια και κινησαι μεσα στα ονειρα της νυχτας σαν αρπακτικο και σαν αγγελος. η πολη θα ζησει για παντα. τα παιδια που κατεβαινουν στο λιμανι κοιταζουν στα ματια και καποτε γελουν μεταξυ τους.

μικρος οδηγος για την ευτυχια

" He defied this rule from the moment he was born. He didn't like the earth, much less forests. He didn't like the sea either, or what ordinary mortals call the sea, which is really only the surface of the sea, waves kicked up by the wind that have gradually become the metaphor for defeat and madness. What he liked was the seabed, that other earth, with its plains that weren't plains and valleys that weren't valleys and cliffs that weren't cliffs".

2666, Roberto Bolano

εεεεεεεεεεεε!

παρισι. 3 μερες κυνηγαμε τις χαμενες λεξεις του γκυ ντεμπορ. οι δρομοι του ειναι η κρυφη μας πατριδα. εεεεεεε ο ουρανος ειναι γεματος αστερια! μην κρυβεις το φοβο σου. μεσα στις αντακλασεις του φωτος οι φωνες των δρακων, η τιγρης του μπορχες, οι yello:

I wish the wind was cold I wanna hold you

καθε ταξιδι ειναι μια ζωη. στον ωμο ο σακος με τα βιβλια που γουσταρεις, το πεισμα του αλεξη δαμιανου, στο στομα μια γευση απο ροδακινο οταν δακγωνες το δερμα της. εεεεεεεεε δεν θελει πολλα! 3 λεξεις μπορουν να γινουν τραγουδι να σου ξεσκισει τη καρδια:

dream baby dream, forever

καποτε δεν θα μπορεις με τα χερια να αδραξεις, με τα ποδια να περιπλανηθεις στους μεγαλους δρομους, με τα ματια τα μικρα θαυματα του κοσμου να ατενισεις, σαν του mark e. smith τα σαπια σου δοντια δεν θα μπορεις να πεις:

This is the greatest time of my life

βλεπω το κοσμο με τα ματια σου. νιωθεις την ευτυχια με την καρδια μου. χωρις βαρυτητα σ ενα ονειρο πεταμε τα γραμματα της elise στον αερα κ αυτα σκανε σαν βεγγαλικα πανω απο την δυτικη οχθη:

Oh Elise it doesnt matter what you say

εκεινη θελει να σου δωσει ενα φυλακτο να την θυμασαι. εσυ θελεις να κολυμπησεις με τους καρχαριες, θελεις να περπατησεις το νημα που ξετυλιγει o philippe petit, να ακουσεις τις πρωτες σταγονες της βροχης μες στο βαθυ πηγαδι της σαχαρας, τα τελευταια λογια του bowles, τις πρωτες νοτες του careful with that axe eugene, να ανεβεις στο δεντρο του ιουδα με γδαρμενα γονατα, να ακολουθησεις δρομολογια χαμενων εξερευνητων μεσα σε πηλινα ερειπια.

"να προσεχεις"

σχεδιαζοντας την μεγαλη αποδραση πισω στα παιδικα σου αισθηματα

σε βλεπω να χορευεις. αγκαλιαζεις τους ηχους με κινησεις. οι κινησεις ακολουθουν το ρυθμο της καρδιας σου. η ζωη σου ακολουθα το ρυθμο της καρδιας σου. η καρδια σου κτυπα σαν του mealnes τα βηματα στο μονοπατι για το χαμενο σπιτι της παιδικης του καρδιας.

κατω
απο τα φωτα
ενος προβελεα
ο νηλ γιανγκ
ψαχνει
τους ηχους
απο την πρωτη του φυσαρμονικα.

οι ανασες μας αφηνουν σημαδια στην παγωμενη ατμοσφαιρα. μου λες πως σου φτανει μονο το ζεστο μου δερμα και χανομαστε μεσα στο πληθος. σε βλεπω να χορευεις τη καθε στιγμη αφηνοντας πισω σου λαμψεις απο γαλαξιες εκρηξεις του πρωτου παιδικου σου θυμου.

παραμεριζοντας φυλωματα
ο mealnes
σαν του πρωτου
αγαπημενου του φοβου
το καρδιοκτυπι
ακουλουθει τα γραφηματα του
κρυμμενου του χαρτη.

περπατουμε σε δρομους μιας πολης που ετοιμαζεται για γιορτη. τα προσωπα των ανθρωπων της καθρεφτιζονται μεσα σε γυαλινες σφαιρες. περιεργες αποχρωσεις σε εικονες γυρω μας βαμενα χαμογελα των κλοουν με καπελα απο μεταξι. νιωθω το χερι σου στην παλαμη μου μπλεγμενα δακτυλα. αφη.

τα παιδικα μου
μυθιστορηματα
καιγονται
στην παλια σοφιτα.
μυριζει βρεγμενη γη.

καποτε θα γραφτει ενα τραγουδι για ενα σπιτι που στον κηπο του τα φυτα θα μεγαλωνουν κρυφα τις νυχτες. καποτε σ αυτον το κηπο θα χαμογελασεις αναβοντας το πρωτο σου τσιγαρο μετα απο χρονια. θα μυριζει βρεγμενη γη.

της ελενης βακαλο
οι ρυτιδες φανερωνουν
οταν ριχνει μικρα
χαμογελα
οτι απομεινε
απο τα μεγαλα
ονειρα

ηχοι απο κρυσταλα και σταγονες που σπαζουν, απο τα βλεφαρα σου ηχοι οταν τα ανοιγεις και οταν τα κλεινεις ηχοι οι λεξεις που μου ψιθυριζεις στ αυτι. περναει απο διπλα μας ο κυριος Βερντου. γελας και υστερα με φιλας.

ο ν.καββαδιας
κρυβει
την πρωτη του
σπασμενη πυξιδα
μαζι
με την καρδια του Copil

ακολουθουμε τους ηχους της γιορτης στο δρομο που κρυβαμε φυλακτα κτιζοντας το Μεγαλο Ναο της παιδικης μας ζωης κατω απο τα ματια της νυχτας αστερια με ονοματα απο ενα αρχαιο μεξικανικο ημερολογιο.

διψασμενοι
οσοι ψαχνουν
για του syd barrett
την κρυμμενη
καρδια

σε βλεπω να χορευεις διωχνοντας απο πανω σου τα πρεπει μιας ζωης.

μικρος οδηγος για την ευτυχια

" it was a dance of masks and every mask was perfect because every mask was a real face and every face was a real mask so there was no mask and there was no face for there was but one dance in which there was but one mask but one true face which was the same and which was a thing without a name which changed and changed into itself over and over "




"Beautiful losers" Leonard Cohen.

σπρωχνοντας τη λυπη οπως ενα σαραβαλο στον γκρεμο

σπρωχνοντας τη λυπη οπως ενα σαραβαλο στον γκρεμο οι φιλοι μου σιγοψιθυριζουν τραγουδια για φυγαδες. πετανε παλια ημερολογια και χαρτες. το παλιο κοντραμπασο του μαρτιν, τα αγγελικα φτιαγμενα χερια σου, τις κρυφες σου επιθυμιες. γελανε υπεροχα. ατενιζουν τις μερες που ερχονται μεσα στα μπαρ τις παλιας συνοικιας, τα κοριτσια που τους περιμενουν να γυρισουν για τις φωτεινες νυχτες, τις βραδυνες φωτιες στις παραλιες. μια ζωη φτιαγμενη απο τραγουδια και κοχυλια γυρω στο λαιμο σου, πρασινες αποχρωσεις απο τα καβουκια των αχινων και κιτρινα χρωματα απο καμενα ηλιοτροπια. οι ανεμομυλοι μετρουν τις μερες του καλοκαιριου μεχρι να γυρισουν τ αγορια. τα τρενα κυλανε αναποδα. σκισμενες σελιδες απο βιβλια ξεθαβονται απο την αμμο.

σπρωχνοντας το φοβο οπως ενα σαραβαλο στον γρεμο οι φιλοι μου επιστρεφουν στο νησι. πετανε αναμνησεις, φυλακτα, ξυραφια, εισιτιρια. οι λυκοι θα σχηματισουν τις αγελες τους. ο λενυ μπρους δεν θα φοβαται κανενα. ο πατυ κλαρκ θα κυκλοφορα ανεμελος στις ακτες. ο πατυ κλαρκ χα χα χα. θα γελα αληθινα ως τα κοκαλα. θα τραγουδανε σε ξενες γλωσσες. θα φορεσεις το αγαπημενο σου φουστανι και θα νιωσεις οπως τη πρωτη φορα που ακουσες το wish you were here. θα νιωσεις ξαπλωμενη στο γρασισι τις αχτιδες του ηλιου.

σπρωχνοντας τη λυπη οπως ενα σαραβαλο στο γκρεμο κρυβεσαι μεσα στο παλιο μας σπιτι. στολιζεις με μαργαριτες και βοτσαλα τα παραθυρα. ερχονται οι φιλοι σου και εισαι δεκαξι. εισαι ενταξει. φτιαχνεις ιστοριες σε μικρα τετραδια. μικρους οδηγους για την ευτυχια. απροσμενες συναντησεις κοντα στη θαλασσα. μυνηματα στον αερα. κερματα στο πηγαδι. στη πισω αυλη παρατημενες βαρκες. αυτοι που ερχονται μενουν για παντα στον ανεμο. τα βηματα τους στην αμμο. τα χειλη τους στα χειλη σου. σε πεντε χρονια, σε δεκα χρονια, σε τριαντα χρονια, αυριο θα σε αγαπουν οπως την πρωτη φορα που αναγνωρισαν τη ανοιξη. ανοιγει η γη σε καποια μερη που ξερεις. βλεπεις το κρασι χυμενο αιωνες πριν για το καλο ταξιδι. σε καποια σημεια στον οριζοντα βλεπεις τα λευκα μαλλια του γεροντα να κυματιζουν στον αερα.

εκεινος θα σου μαθαινει να δενεις τα κορδονια σου. οι φιλοι σου θα σου μαθαινουν να φτυνεις. εκεινος θα σου μαθαινει τα δεντρα και τους αστερισμους. με τους φιλους σου θα κλεβετε ξενα σπιτια. θα σου μαθαινει να δενεις τη γραβατα σου. με τους φιλους σου θα καπνιζετε ασταματητα. θα προλαβεις να δεις ενα του δακρυ πριν να μπεις μες στον στρατωνα. κι οταν ο "γεροντας θα παλευει με τον αγγελο" θα κλαψεις μονος σου μακρια απ ολους κ απ ολα. με τους φιλους σου θα γινετε κομματια.

ξενυχτας με τον μικρο ναυαγο. θαβεις τις σελιδες του βαθεια μεσα στην αμμο. ο ροβινσωνας κρουσος γεμιζει με δυναμιτη τη καρδια σου. θελεις να χορεψεις αλλα δεν ξερεις τα βηματα. στα μαθαινει ο φρεντ αστερ. γινεσαι δραπετης με τον μπαστερ κητον. θα ανατιναξετε την παλια αποθηκη.

αγαπας ενα αρχαιο δεντρο. στεκει μονο μες στην επιπεδη γη. εχεις χαραξει καποιες ιστοριες πανω σε φλουδες απο τον κορμο του και τις φυτεψες βαθια στο εδαφος. σε λενε αλικη και καποτε στεκεις μονη μες στη βροχη. ακομα δεν ξερεις γιατι γυρισες το κεφαλι οταν προσπαθησε να σε φιλησει. σου ειπε να σκεφτεις 3 λεξεις. υστερα χαθηκε μες στη μεγαλη πολη. μες στα υπογεια της παιζουν μαιλς ντειβις. εχεις μεγαλωσει και εχεις βαψει τα μαλλια σου. καποτε κλεινεις τα ματια και τον σκεφτεσαι.


ροδακινο, μελι, σαγαπω


στον ουρανο της ναντης πετανε αεροστατα. το βραδυ πανω απο τη γεφυρα σκανε πυροτεχνηματα. η καρδια σου χορευει οπως την οντιλ στο bande a part. θελεις να χορεσεις ολες σου τις στιγμες σ ενα φιλι. δεν εισαι πια δεκαξι. οι φιλοι σου κανουν καριερα. αλλαζουν αυτοκινητα.

κουαηχοκα

ακουω τη μουσικη απο το δωματιο σου. δεν εχω τιποτα να κανω που να με πληγωνει. ζω ελευθερος χωρις εσενα. κυνηγας ανεμους, κυνηγας χωρες παγωμενες. ζεις ελευθερη χωρις εμενα. θυμασαι τις συναυλιες; πιστευω στα κογιοτ και στη ζωη σαν αφηρημενη ιδεα.

ακουω τη μουσικη απο το δωματιο σου. κλειδωνεις τη πορτα και φευγεις απο το παραθυρο. σε περιμενει η αλικη, ο λεναρντ, ο ντανιελ. θα φτιαξετε μια μπαντα. θα ταξιδευτε σε παλιες πολεις. θα κοιμαστε στις παραλιες. θα ζηλευεις τα γκνου.

φωτα στις πολεις. μεθυσμενοι στους δρομους. μουσικη απο τα αστερια. εικονες απο τα μπαλκονια. γκραφιτι στους τοιχους. σχεδια για μια επανασταση. ερειπωμενα σπιτια. εγκατελειμενοι σιδηροδρομικοι σταθμοι. διελυμενα εργοστασια. δεν εχεις τιποτα να χασεις εκτος απο την ειλικρινεια στο βλεμμα. απιστευτο τι θα μπορουσες να εχεις.

κανενας σαν εμας στη λισαβονα. θα ψαχνεις καποιον σαν εσενα. θα το ξεχασεις οταν γνωρισεις τη λουνα. η δυναμη της φυσης. κουαηχοκα. θα ψαχνεις τις ψυχες. κουαηχοκα. θελεις κατι δικο σου. δεν εχεις τιποτα. τιποτα που να σε πληγωνει. κουαηχοκα.

γυρνας και μπαινεις απο το παραθυρο. παιζει ακομα το ιδιο τραγουδι. πιστευεις στα κογιοτ και στη ζωη σαν αφηρημενη ιδεα. ακουω τη μουσικη απο το δωματιο σου.

αυγουστος

σκεφτεσαι τη νεα σεληνη ταξιδευοντας στις ακτες του αυγουστου. ενα βλεμμα απο περασμενα καλοκαιρια. ο θυμος της σβηνει με κοκκινη αλκοολη. τα χειλη της κρατουν μια λεξη που θα αγαπησεις, θα την θυμασαι καθε καλοκαιρι που θα νιωθεις ελευθερος, θα την ψιθυριζεις μες στα αυτι της μα εκεινη δεν θα 'ναι εκει, καποτε θα την ψιθυριζεις και στον υπνο σου. ολα αυτα δεν θα τα ξερεις γιατι εισαι γυμνος μες στα νερα του αυγουστου και για ολα αυτα δεν θα σου καιγεται καρφι, ολα αυτα θα ναι για τους πλουσιους. μονη σου αναγκη ειναι τα γυμνα σας σωματα, το νερο, η γη, το πως φαινεται ο οριζοντας καταμεσης της θαλασσης, πως κατω απο την αμμο κρυβονται ναυαγια.

εκατομυρια μοναδες αποστασης μακρια μεγαλωνει το γρασιδι που ισως περπατησουν τα γυμνα ποδια των παιδιων σου. σκεφτεσαι τις πιθανοτητες. θαυμαζεις αυτη την συνεχεια. το παρον που ειναι παρελθον μεσα στα ματια καποιων που εχουν γνωριμες αποχρωσεις στις ιριδες. ολα αυτα διαλυονται με ουσιες που διαπερνουν τις νευρικες σου συναψεις. ψιθυριζεις τη λεξη της. ο θυμος της γινεται δακτυλιδι γυρω απο τον κρονο. εκατομυρια ετη φωτος μακρια οι ζωες σας κυλανε υπεροχα.

σκεφτεσαι τη νεα σεληνη στις ακτες του αυγουστου.